باغ معرفت

دلم می خواهد فرصتی یابم تا پیاله ی لاله را از شبنم احساس پر کنم و میهمان سجاده ی بنفشه ی صبح قشنگت شوم. با سنگ بهار کوزه ی غم دلم را بشکنم و با رنگین کمان گلهای دشت عشق عکسی به یادگاری بگیرم. می دانم که تنها بی نیاز تویی و من سخت نیازمند توأم، مرا در صف نیازمندان بپذیر و زلال مهرت را در نفسم جاری ساز.

پروردگارا!

می خواهم بگویم و بگذار بگویم که سرمست از عشق و محبت توأم. در خلوت خیالم، به همه ی جاده هایی که به نامت ختم می شود سفر کرده ام.می خواهم در نمازم، در سکوت مهتابیت پاک باشم و همه ی نگفته هایم را با تو بگویم و بر سجاده ات بوسه زنم.

یا غفور!

تنها در کنار باغ معرفتت، از خیال خود بیرون می شوم و به سویت می شتابم، به سوی کاروان اخلاص.

ای عظیم ترین،

می خواهم پاسبان دلم باشی، می خواهم در ستیز با ابلیس هوس برنده باشم و شیطان را خوار سازم و خود را به ندای درونیم بسپارم که هر آنچه صلاحم باشد، برایم بگوید.

الهی!

دلم مشتاق توست و دیدگانم به راه معرفت کریمانه ی توست، این عشق توست که بر لبانم جاری است و این محبت توست که در دلم غوغا می کند.

الهی........

الهی، درمانده ام از دست خویش و به مدد فیض تو محتاجم و می دانم که با تو باید گفت و از تو باید خواست که دست لطف تو هر آنچه افزود، نکاست.

الهی، دلتنگم از آنکه در مقدم نسیم های نوازشگر ملکوت بی شکوفه نشسته باشم و در بند بندگی تن درِ باغ آسمان را به روی خویش بسته باشم.

الهی،

هر که ام و هر چه ام، اگر غرق خیالات و اوهامم، اگر فریب خورده ی ابلیس نفسم، اگر نیستم آنچه که بودم، اما تو همانی که بودی.

یا غَفّارُ و یا غَفّارُ و یا غَفّارُ